Prowadzę diagnozę funkcji poznawczych, inteligencji oraz ocenę rozwoju emocjonalno-społecznego, która jest ważnym elementem diagnozy klinicznej. Wstępnie oceniam ryzyko wystąpienia zaburzeń neurorozwojowych. W przypadku podejrzenia spektrum autyzmu lub ADHD, kieruję do lekarza psychiatry dziecięcego, gdyż pełna diagnoza medyczna wymaga zespołu specjalistów.

To zależy od głębokości problemu. Czasem wystarczą 3-4 spotkania konsultacyjne i wskazówki dla rodziców (np. przy problemach wychowawczych). W przypadku zaburzeń lękowych, depresyjnych czy trudności emocjonalnych proces może trwać od kilku miesięcy do roku. Kluczem jest regularność (zazwyczaj raz w tygodniu).

W przypadku małych dzieci, które czują silny lęk separacyjny, rodzic może być obecny na początku spotkania. Z czasem dążymy do tego, aby dziecko czuło się na tyle bezpiecznie, by zostać samo – to pozwala mu na większą otwartość. Nastolatki zazwyczaj wchodzą same od razu.

Dziecko ma prawo do swojej prywatności w gabinecie – to buduje zaufanie do terapeuty. Nie powtarzam rodzicom każdego słowa dziecka. Jednak rodzic jest ZAWSZE informowany o: wnioskach z diagnozy, postępach w terapii, zaleceniach oraz sytuacjach zagrażających zdrowiu lub życiu dziecka.